اول به و فا می و صالم در داد

چو ن مست شدم جام جفا را سر داد

پر آب دو دیده و پر از آتش دل

خاک ره او شدم و به بادم بر داد

حافظ

معمو لا حافظ را به غز لهایش می شناسیم غز لهائی که ز عشق بازی های فر او ان او است امر و ز رباعی از حافظ خو اند م به گو نه ای سخت مرا در خو د بر د داستانی کهن که حکایتی 4 بیتی داشت در 4 بیت نشان از حکایت کهنه وفا و جفا و وصل و هجر داشت حکایتی که گفت نخست عشق آید قصه و فاداری

و بعد که و فاداری و عشق بدیهی شد

جفا آید … افسوس

براستی عشق گر بدیهی شد جفا ساز د ر و ز گار را ؟

نمی دانم و شاید باور ندارم

اگر عشق همان عشق باشد مگر بدیهی می شود ؟

اگر عشق همان عشق بی ز مان و مکان باشد نیاز به و عده جفا دارد ؟

مگر می و صال را هم دمی با جام جفا باشد ؟

باید گو یم حکایت دیر آشنائی است تو هم عشق

آن که دو دیده پر آب و دل را خو نین نماید

آن که به خاک کشد و روح رفاقت و دوستی و آد می را بر باد دهد قو ل و شو ر و وفای عاشقانه را شکند باید برایش افسوس خو ر د ز یرا تاو ان او لین اشتباه که تو هم عشق را دلدادگی بیند سخت است

آن اشتباهی که به خطا انداز د مر زی را که عشق بی ز مان و بی مکان ر ا تبدیل به و عده و عید های طناز گو نه نماید

آن تو هم عشقی که بر خاک دهد ر و ح را و بر باد دهد نام را بهر این که نمی داند عشق چنین معامله ای نیست عشق را سو دا نبو د و تجار تی نیست به دنبال سو د و ز یانی نمی گردد

دلدادگی بحث یک طر ف و د و طر ف میز ان و ترا ز و ندارد

عشق بازی گر و کشی ندار د

مهر ورزی نیاز به ناصح و پند شنو نده نباید باشد

اما همان یک اشتباه او ل همان یک بار تو هم عشق را عشق دیدن چه آو ر د به ر و ز گار ما که سو خته ایم ز شر اره عشق

باید بدانیم که تو هم عشق ما را سو ز اند که عشق تنها هجر را بهر سو ختن دارد شاید همه شما که این سطو ر را می خو انید ر و ز گاری عاشق بودید دلدادگی و حال دلدادگی را که حافظ در ر باعی ز یبا چنین گو ید حس کنید

جز نقش تودر نظر نیامد مارا

جز کوی تو گذ ر نیامد مارا

خو اب ارچه خوش آمد همه را در عهدت

حقا که به چشم در نیامد ما را

حال آن دو چشم نخفته از هجر یار چگو نه پر دیده آب می شود؟ تنها جو اب این است

آن هنگام که تو هم عشق را دلدادگی معنی کنیم

تو هم عشق که نگاه مالکیت به عشق دار د

تو هم عشق است که نگاه منفعت طلبی به عشق دارد

تو هم عشق است که پند و اند ز یک طر فه بهر خیر و صلاح یار ز یار آید

تو هم عشق آن است که جای گفتار تنها “بگذ ر یم ” می شنو م

تو هم عشق است که بی و فائی و بی مهری را بر گر ده ” تقدیر ” می نهیم

تو هم عشق است که ترس را ار باب می کند

تو هم عشق است که جای تحسین سوی تحقیر رو د آری تاو ان او لین اشتباه چقدر سخت است اشتباه تو هم عشق جای عشق دیدن افسوس بسی آورد

پس بیائیم خطا نکنیم و ملامت نکشیم که حافظمان گفت کافری است رنجیدن ز یار گله از مهر ورزی

باشد که چنین عاشقانه باشیم همه زیستن ما غزلی شاعرانه باشد چون رباعی حافظ که با غزل بازی و عشق بازی است

دلگيريهاي بهمني من ادامه دارد

سردم است

دلم در گروي رهائي ز سردي هائي است كه بي جهت گرمايم را گرفت

گرماي مهربهمن سرد شهرم را فرا گرفته است در خلسه بهمني روزهاي اولين سال دهه نودي ها به خميازه اي ذهنم مشغول است در گيري هاي اندرونم بسيارند و گاه به گاهي براي فرار از هجوم اين همه دلمشغولي قصه شیرین یاد دوست را باز آورد و شبهائی که قصه طولانی یاد یاری در دور دست و نزدیک را آن كه گاهي چنان نزديك گاه به گاهي بسيار دور است
افسانه اي در قالب رویای حس او و لمسش و تصور بوسه هایش میسر باشد و…
وباز به قصه حافظ پناه بردم و حکایت عاشقانه یاد خواجه را برایم تداعی سازد و چنین است که دیوان محبوب سالهای دور و نزدیکم را گشایم و نیت کنم به یاد شادمانی یار و چنین خوانم

اول به و فا می و صالم در داد

چو ن مست شدم جام جفا را سر داد

پر آب دو دیده و پر از آتش دل

خاک ره او شدم و به بادم بر داد

حافظ

معمو لا حافظ را به غز لهایش می شناسیم غز لهائی که ز عشق بازی های فر او ان او است امر و ز رباعی از حافظ خو اند م به گو نه ای سخت مرا در خو د بر د داستانی کهن که حکایتی 4 بیتی داشت در 4 بیت نشان از حکایت کهنه وفا و جفا و وصل و هجر داشت حکایتی که گفت نخست عشق آید قصه و فاداری

و بعد که و فاداری و عشق بدیهی شد

جفا آید … افسوس

براستی عشق گر بدیهی شد جفا ساز د ر و ز گار را ؟

نمی دانم و شاید باور ندارم

اگر عشق همان عشق باشد مگر بدیهی می شود ؟

اگر عشق همان عشق بی ز مان و مکان باشد نیاز به و عده جفا دارد ؟

مگر می و صال را هم دمی با جام جفا باشد ؟

باید گو یم حکایت دیر آشنائی است تو هم عشق

آن که دو دیده پر آب و دل را خو نین نماید

آن که به خاک کشد و روح رفاقت و دوستی و آد می را بر باد دهد قو ل و شو ر و وفای عاشقانه را شکند باید برایش افسوس خو ر د ز یرا تاو ان او لین اشتباه که تو هم عشق را دلدادگی بیند سخت است

آن اشتباهی که به خطا انداز د مر زی را که عشق بی ز مان و بی مکان ر ا تبدیل به و عده و عید های طناز گو نه نماید

آن تو هم عشقی که بر خاک دهد ر و ح را و بر باد دهد نام را بهر این که نمی داند عشق چنین معامله ای نیست عشق را سو دا نبو د و تجار تی نیست به دنبال سو د و ز یانی نمی گردد

دلدادگی بحث یک طر ف و د و طر ف میز ان و ترا ز و ندارد

عشق بازی گر و کشی ندار د

مهر ورزی نیاز به ناصح و پند شنو نده نباید باشد

اما همان یک اشتباه او ل همان یک بار تو هم عشق را عشق دیدن چه آو ر د به ر و ز گار ما که سو خته ایم ز شر اره عشق

باید بدانیم که تو هم عشق ما را سو ز اند که عشق تنها هجر را بهر سو ختن دارد شاید همه شما که این سطو ر را می خو انید ر و ز گاری عاشق بودید دلدادگی و حال دلدادگی را که حافظ در ر باعی ز یبا چنین گو ید حس کنید

جز نقش تودر نظر نیامد مارا

جز کوی تو گذ ر نیامد مارا

خو اب ارچه خوش آمد همه را در عهدت

حقا که به چشم در نیامد ما را

حال آن دو چشم نخفته از هجر یار چگو نه پر دیده آب می شود؟ تنها جو اب این است

آن هنگام که تو هم عشق را دلدادگی معنی کنیم

تو هم عشق که نگاه مالکیت به عشق دار د

تو هم عشق است که نگاه منفعت طلبی به عشق دارد

تو هم عشق است که پند و اند ز یک طر فه بهر خیر و صلاح یار ز یار آید

تو هم عشق آن است که جای گفتار تنها “بگذ ر یم ” می شنو م

تو هم عشق است که بی و فائی و بی مهری را بر گر ده ” تقدیر ” می نهیم

تو هم عشق است که ترس را ار باب می کند

تو هم عشق است که جای تحسین سوی تحقیر رو د آری تاو ان او لین اشتباه چقدر سخت است اشتباه تو هم عشق جای عشق دیدن افسوس بسی آورد

پس بیائیم خطا نکنیم و ملامت نکشیم که حافظمان گفت کافری است رنجیدن ز یار گله از مهر ورزی

باشد که چنین عاشقانه باشیم همه زیستن ما غزلی شاعرانه باشد چون رباعی حافظ که با غزل بازی و عشق بازی است

دلگيريهاي بهمني من ادامه دارد

سردم است

دلم در گروي رهائي ز سردي هائي است كه بي جهت گرمايم را گرفت

گرماي مهر

گرماي وفا

گرماي اعتماد

و…

گرماي وفا

گرماي اعتماد

و…

جمعه ساكت

جمعه متروك

جمعه چون كوچه هاي كهنه

جمعه انديشه هاي تنبل بيمار

جمعه بي انتظار

جمعه تسليم

خانه خالي

خانه دلگير

خانه تاريك و تصور خورشيد

……

نمي دانستم كه جمعه من و فروغ چنين نزديك باشد

جمعه من غوغا

جمعه حسرت

جمعه غوغا

جمعه بغض فروخورده

جمعه توضيح وتفسير

جمعه گم شدن ها

جمعه تفسير

دلتنگي ها زياد هستند وقتي در تنهائي و غربت خميازه جمعه متروك هستم

دل مي خواهم بهانه گيرد

فرياد زند

و به ساده لوحي هاي خويشتن باز هم خندد

در جمعه متروك زيستني را خواهي كه در آن بي كران صحراي تنهائي ها نباشد

در جمعه متروك خستگي و دل نگراني ها به سراغت مي آيند

در جمعه متروك دل نگراني ها تبديل به دل آشوبي مي شود

در جمعه مترك دل ولگردي مي كند و ذهن به دنبال لج بازي است

در جمعه متروك در گوشه هاي زيستنت گم مي شوي گوئي دلت مي خواهد از اين گم شدن ها در آئي حتي با يك لبخند و شايد يك نواي گرم كه ترا گويد

دوست دارم

به يادت هستم

در جمعه متروك آموزگار و استاد دانشگاه و پرسشگر مي شوي

پرسشها امان ترا مي برند و هيچگاه پاسخي دريافت نمي كني

در جمعه متروك به حال خود خواهي گريست

درجمعه متروك خنده را گم مي كني

در جمعه متروك اشكها همه جا ترا غرق مي كنند

در جمعه متروك برهوتي ز شادماني در ميان گيرد ترا

در جمعه متروك خورشيد نيست مهر ز هيچ روزنه اي نمي توان وارد شود

در جمعه متروك بوي فرسودگي مي دهي و هيچ گرمابه آدينه اي نمي تواند بوي پر تعفن آن را از بين ببرد

در جمعه متروك بايد خاموش باشي تا چيني تنهائي هايت برج هاي سر به فلك كشيده شوند

در جمعه متروك بايد تاريكي را تنها رنگ برازنده وجودت بداني

در جمعه متروك بايد ديوانه شوي و بپذيري كه در هيچستاني بايد گردش كني و خود را مجوئي

در جمعه متروك هيچ نخواهي بود

كه در متروكي تنها هيچ يافت شود وبس

در جمعه متروك مي ميري

در جمعه متروك زندگي را زجري معني كند

در جمعه متروك حقير مي شوي

در جمعه متروك ذليل خواهي بود

در جمعه متروك بايد متروكه شوي

و چنين است كه بي انتهائي تو پاياني چون جمعه خواهد بود

غمنامه ها

جدائي ها را

جدائي ؟

حكايت جدائي كه مي آيد به ياد قصه وصل و شادي مي افتيم

فرهادي امروز را براي ما گونه ديگر رقم زد

امروز جشن بود

بيرون آمدن ز خلوتكده

و…

از خلوتكده كه مي گويم به ياد رفيقي دور افتم كه مرا اين گونه گفت

حكايت بيرون ز خويشتن را زدم و ناگه رفيق دور و نزديك گفت
بهر كدامين اميد ز خويشتن برون آيم؟
و من حكايت آن ترانه قديمي را خواندم
خنديدم به صداهاي غريب
خنديدم به نگاه دور
به ان همه فرسنگ راه
نمي دانند كه كوچكي دل
تنها يشان كرده
لبخند را فروخته اند به…؟
بزرگي خورشيد اسمان را نمي بينند؟
اگر دريا را ببينيم
دل را دريايي ازعشق مي سازيم
….
و او مرا گفت
دل دريائي ؟ مگر دريائي هست من تنها مردابي بينم
و من پاسخ گويم

حسرت نبرم به خواب آن مرداب که آرام
درون دشت خواب شب خفته ست دریایم

و او گويد
ناخدا نمي خواهم چنين و قصدم خلوتكده است
و من به خلوتكده مي انديشم و مي نگارم ….
هر رو ز می نگر م در ر و ز گار می آیند و می گو یند و می نو یسند و ناگه ز خو یشتن و ز نو شتن و ز او که بهر ش دل داده اند و شاید دلشان شکسته است هیچ نگو یند و لی راهی خلو تگاه خو د می شو ند . گو یند
اند کی مرا رها ساز ید دیگر نخو اهم بو د
خلو تگهم تنها جایگاه من است و…
ومن می اندیشم که
خلو تگاهش چه به او ارزانی خو اهد کر د ؟
و باز اين گونه ادامه دهم
-همه ز همه جدا شده ایم از خو د بیگانه به دنبال خو د شده ایم و بی نگاهی به آن دگر ی که شاید با لبخندی و یا کلامی و شاید همدردی بتو اند دردی را اندكي آرام کند ره به سو ی خلو تکده می بر یم در آن خلو تکده ای که نه ساحلی و جو د دار د که به کشتی که مسافر انش پنداری جز عشق دار ند دست تکان دهد و آن خلو تکده بی آسمان است بی آسمانی که باعث می شو د هیچ دختر بچه ای نتو اند باد باد کش را در آسمان تعقیب کند و حالا فقط حسر ت و حسر ت است بر استی در خلو تکده به دنبال چه خو اهیم رفت ؟ این خلو تکده در مانی بر ای قلب های شکسته خو اهد داشت ؟ این خلو تکده اند کی درد هجران یار را کاهش می دهد ؟ این خلو تکده می تو اند شادی و امید را بر قلبی شکسته بر گر داند؟ می دانم دو ست داری اند کی آرام گیر ی اما در خلو تکده مگر می توان آرام گر فت ؟ و اگر آرامشی باشد آیا آرامشی چو ن مر داب نخو اهد بو د ؟ می پر سم به کدامین تو هم خلو تکده را بر گزینی ؟من خو د ناخدای تنهائی ها بو دم و شاید همچنان باشم اما هر گز خلو تکده را بر نگزیدم این خلو تکده ای که نام آرامش دهنده دارد از من همه چیز را گر فت عشق و دلدادگی و خاطره و طعم و فادار ی و عشق و ر زی و صد البته خاطره جسارت داشتن معشو ق هم در همان خلو تکده گم شد و تر ک کر د پس مهر بان بر ای امید و آرزو و عشق و آرامش به دنبال دریا و نه مر داب باش آرامش تو در رو ی در یای پر طو فانی ز ند گی میسر خو اهد بو د اما در مر داب شاید آرامشی باشد اما آرامشی گو رستانی و مر دابی است و شاید باتلاقی خو اهد بو د باتلاقی که ترا در خاطرات و حسر ت دفن می کرده و تر ا ز خو د پر ت می کند باید خیر ه شو ی شاید در سایه های گذ شته شاید به کابو س آینده و شاید به دفن رو ز های جو انی و عشق و ر ز حال نمی دانم چه گو یم و لی باز می پر سم
خلو تی بهر کدامین آر ز و ناشدنی خو اهی؟ این تو هم است ناز نین این تو هم را من با تمامی و جو د دیده ام و حس کر ده ام خو د را نکش خو د را دفن نکن
بگذار تا بگذري
بگذار تا باورش كني
بگذر آغوشش گيري
بگذار بوسه بارانش كني
به كدامين بهانه ؟
به كدامين يار ؟
به كدامين باور ؟
ترا گويم
خود را در آغوش گير
تا معشوق در آغوش باشد
خود راب وسه باران كن
تا توهم معشوق به رويا و شايد به حقيقت رسد
بگذار بي بهانه خود را در برگيري
بگذار يار خويشتن باشي تا خويشتن ياري باشد
بگذار باور كني كه دريائي
بگذار مرداب را از ياد بريم
دستهايت را به من ده
پرواز كن به آن سوي اقليم نا اميدي
دستهايت برا به من ده
دستهايت را به خويشتن ده
دستهايت ا به بي بهانگي ده
دستي به عشق
زلفي به اميد
پاي رقصان, شوق
اين است در زندگي ذوق

اين است در زندگي ذوق

…

آري ذوق است

فرهادي طعنه زد

جدائي را نوشت اما وصل را نمايش داد

ذوق زندگي را به ما آموخت

شادماني براي او باد كه شادمانمان كرد

با اين مردمان چه بايد كرد؟

سكوت بايد كرد؟

آري

آري

سكوت خواهم كرد

بهر آناني كه نديدن مرا تا, فرياد زنند جهاني را كه آنچه خواهند بينند مرا

سكوت خواهم كرد

بهر آناني كه فرياد را ابزاري براي نشنيدن ها گذاشته اند و بگويند چه گزافه گو بود آن ناخداي بي خبر از خدا

سكوت خواهم كرد

بهر آناني كه دهانشان پر ز طعم دوست داشتن ها بود و كامشان تلخ از آن كه با كلامش دوست داشتن ها را بهانه اي براي فريب بكرد

سكوت خواهم كرد

بهر آناني كه لمس را بهر ياد آوري تازيانه آموختند وآمدند و زدند و سر انجام با سيماي افسرده تاولهاي دستهائي را نشان دادند كه از شلاق زدنها سخت مكدر شده بود

سكوت خواهم كرد

بهر آناني كه نفحه مهر را فريبي خواندندو در استشمام مهر باز حكايت فريب حوا توسط شيطان را تفسير تكراري كردند كه :شيطان همان آدم بود..

آري نفحه مهر را گندابي براي فريب خود پنداشتند و وه چه با شكوه عوامي را فريفتند و گفتند ” مي بينيد چقدر من ساده ام ؟”

سكوت خواهم كرد

بهر قضاوتي كه بر من نمودند گفته اند شاعر فريبها و دوروئي و طعنه ها است

سكوت خواهم كرد

بهر ادعائي كه خود را ساده پنداشت و آن عشق به دريا را رياكار ناميد

سكوت خواهم كرد

بهر تمامي حرمتي كه او داشت و بهر آن سوخته ايم و دم نزديم و دم نخواهيم زد

سكوت خواهم كرد

بهر سقوط آن كه تنها ديگران را در سيماي شيطاني بديد و خود را فرشته اي ز ديار پرديس يزدان بي گناه ,بي گناه,…

سكوت خواهم كرد

بهر كلام و گفتاري كه از سر عشق و دل بود براي آن دگري ريا و از سر تزوير معني شد

سكوت خواهم كرد

بهر گلبرگهاي بسته شده شقايق سرخ و نارنجي غروب و زرد آفتاب گردان ملول دور از مهر و دشت سبز سر گرداني عشق و زنبق باورهاي دروغين و لاجوردي درياي كوته بيني بي كران و زوال بنفشه هاي آتشفشان فنا

سكوت خواهم كرد

بهر تازيانه ها و كلامهاي ز خويشتني كه بيگناه بوده و خواهد بودو آن دگري من ,كه تا قيامت در گناه است

سكوت خواهم كرد

ز قلب يكي بود و چند گانه خوانده شد همه گونه هايش ز جنس ريا

سكوت خواهم كرد

بهر چشمهايم كه چه زيبا نقش فريب را به يار بي گناه بداد و او را اسير و سرگشته و ساده دلي باور را بخشيد

سكوت خواهم كرد

به حرمت بغض آتشفشان كه بي كران در اندرون خويش داشت و تمناي فوران نداشت

سكوت خواهم كرد

بهر آن كه مهر را سايه بديد و خود در تاريكي ها به دگربست و رفيقي را چه محكم نواخت

سكوت خواهم كرد

به پاكي عهد و پيمان و خاطراتي كه داشته و نداشته و حسرتي كه گرفته و آرزو مي كرد كه هيچگاه نداده بود

سكوت خواهم كرد

بهر آن كه تكرار نشود بيدادگاهي كه همه چيز از ياد رفت همه كس مزور بود تنها او ساده و در دست اهريمن توطئه بود

سكوت خواهم كرد

بهر آن كه خود نشنيد و نديد و نچشيد و لمس نكرد و نبوئيد كه چگونه او نخواست كه نشنود و نبيند و نچشد و لمس نكرد و نبويد تا متهم به پليدي ها نشود و …

سكوت خواهم كرد

بهر مردم روزگار كه همه مهربان! و پر عشق! و ساده لوح و در دام فريب آن ديگري من !بوده و تنها گناه روزگار به گردن ناخدائي بود كه راست گفته باشند “نا” خدا بود

سكوت خواهم كرد

بهر آن كه بانو بگفت

” بگذار به طعنه بگويند مردمان / حكايت عشق مدام ما “
” هرگز نميرد آن كه مرده اي به عشق/ ثبت است بر جريده عالم دوام ما”

من سردم است

و مي دانم هيچ آتشي نمي تواند اين دل شكسته را گرمايش دهد

من سردم است

و مي دانم هيچگاه سوختني را تواني فرا تر از درد هجر نخواهد داشت

من سوختني خواهم سوزان تر از آتش

و مي دانم آتش چه ناتوان از هماوردي با دل سوخته ام خواهد بود

…

اما سرما ترا به چنگال خود گرفته است و اين گونه است كه نمي تواني طاقت آوري و به دنبال همنشيني در روي ساحل گريزان از دريا مي گردي و چوبها را افروزي و آتش آيد و شايد هنگامي كه به ترنم صداي دريا و آتش گوش فرا دهي با خود گوئي

اي آتش بسوز و بسوزان

مي دانم كه سوخته اي اما سوزاندن ,تنها ترا هنر نباشد

در سرزمين سوخته ,سوزان مردمب هستند كه خصيصه سوزاندن را بهتر از هر آتشي دانند و دردسوزاندنشان هر آتشي را عاجز از خودنمائي مي كند

اي آتش بسوز ولي هنرسوزاندن تنها از آن تو نيست, مي داني ؟

…

مي خندي كه چنين طعنه هائي به آتش زده اي و بار ديگر به فرار ساحل و دريا چشم مي دوزي و در اين هنگام است كه صدائي ترا مي خواند

نمي انديشي كه آيا به گزاف زمن سخن گفته اي ؟

اطراف را مي نگري و از خود مي پرسي

اين صدا از كدامين سو مي آيد ؟ مگر غير من و دريا و ساحل گريز پا كسي ديگري در اين ساحل دور افتاده معبدي ساخته است ؟

و باز صدامي آيد

مرا از ياد برده اي ؟شما آدميان همواره غافليد

و باز به دنبال نوا مي گردي و عاجزانه مي پرسي

تو كيستي ؟

و صدا گويد

آنگاه كه نور و گرما را تواني براي نگريستن نداري چگونه مي تواني به من طعنه زني ؟

ناگهان مي بيني صداي نار است كه ترا مي خواند

تو سخن گوئي ؟اما …

فرصتي براي سوالهاي ديگر ترا نمي دهد و گويد

نمي بيني و درد تو اين است ؟

و باز پرسي

نمي بينم ؟ چه چيز را بايد بينم ؟

و آتش مي گويد

تو از من تنها سوختن را ديده اي ؟آيا نور و گرمايم ترا رهنمون نكرد كه انديشي كه گزاف گفته و خطا كرده اي؟

مي خندي و مي گوئي

اما خصلت آتش سوختن است و…

باز فرصتي ترا ندهد و گويد

آتش مي سوزاند مي دانم خصلتش است اما هنر آتش تنها در سوزاندن نيست آتش مي سوزد تا ترا نور و گرما دهد خود سوزي او را نديده اي ؟ عاشقانه اي كه بهر لبخند تو از گرمايش داشته است را حس نكردي ؟ چگونه غافل بودي كه چنين ساحلي را برايت نوراني كردم اما تو تنها از سوزاندنم سخن مي راني ؟آري سوزاندن هم خصلت من است اما هنرم سوختنم بهر رهائي تو از سرما و تاريكي بود آيا اين را بيني ؟ تو مي سوزاني آنگاه كه سوخته شدنم را نمي بيني و نور و گرمايت را نفي كني ؟ چه كسي بود كه فرياد زد

من سردم است و هيچ آتشي مرا گرم نخواهد كرد ؟

خجل و شرمسار كلامي براي گفتن نمي يابي و اين سكوت تو آتش را نيز از سخن گفتن باز مي ايستاند نمي داني كلام آتش را در رويا و يا واقعيت شنيده اي اما نشانه را گرفته اي قصه اين است كه

نمي بينيم

و اين نديدنها است كه ساحل را گريزپا از دريا و هنر ناررا در سوزاندن مي بيند دلت تنگ مي شود سرمايت رهايت مي كند و دلت را به اميد مي سپاري و عاشق مي شوي

عاشق لبخندي ز لحظه ديدار

عاشق نگاهي ز يارچشم گريز

عاشق وسوسه بوسيدن معشوق

عاشق زيستن

عاشق بودن

و عاشق سوختن بهر دادن نور عشق و گرماي دلدادگي

و چنين است كه پند حافظ را خواني

آتش آن نيست كه در شعله او خندد شمع ؟آتش آن است كه بر خرمن پروانه زدند

و به ساحل مي نگري حكايت را گونه ديگر مي بيني اين ساحل است كه مي خواهد در آغوش دريا باشد ولي دريا به آن لحظه وصال نرسيده است نگاه شيريني است

چون نگاه عاشق دلي آتش

و ديگر هيچ
آري نجواي قديمي تنها شكوه بود كه مي گفت
به تو مي گويم ديوونه نشو اي دل
عاشقي ديگر ثمر ندارد
جز دردسر ندارد
مي دونم تو ديگر عاقل نمي شي
ديگر براي من دل نمي شي
دردسر؟
ثمر؟
ديوونه ؟
نجوا مي كنم
دل اگر دل باشد همه ثمرش خود عاشقي است و بس
دل اگر دل باشد دردسر مي خواهد
دل اگر دل باشد اين گونه دلي است

عشق زندان نيست

عشق ترس ندارد

عشق روز مرگي نيست

عشق سكوت نيست

و طوفاني در راه است اما طوفان هموره حركت را سبب است و مردگي و ماندن در روز مرگي مال مردابي هاي گشاد دهان و حاشيه پرستان است

كاش دير نرسيم به باور

دريائي

عاشقي

شجاعت

دل گرفتگي امروز آسمان شهر را دليلي مي بيند به هجرت پهلوان

در روزگار نامردي ها و نامردمي ها و ناجوانمردي ها در هنگامه كه همه چيز در بغض و كينه و نامردي غرقه است در زمانه اي كه هر ناكسي خود را محق به هر كاري مي داند و نر گونه بودن خود را مردانگي مي داند و داد و فرياد و تهديد را به عرش مي بردكه

اي مردم من مردم

من عاشقم

من اين گونه هستم كه رستم بود پهلوان

بايد هم هجرت پهلوان دلگيري آورد روزگار سختي است در اين زمانه خيلي راحت مردانگي ها را ضعف مي شمارند و فرار مي كنند زيرا آن كه مرد است

خشمگين نيست

و بزدل نيست

و سعي در جذب دلسوزي ندارد

مرد در سكوت است نجواي عاشقانه اش را با خون دل بر ذهن مي نگارد لبخند مي زند او را به هيچ مي نگارند چون همواره بوده است

آرام

بي ادعا

در سكوت

و…

قصه بسيار است اما …

زمستاني كه مي رسد كمي از ميانه ماه اول مي گذرد باز حكايت ” جوانمرد ” و ” پهلوان ” و ” مرد ” در دهانها مي چرخد, آري حكايت از مردي مي شود كه قهرمان بود در المپيك و مسابقات جهاني افتخار براي ايران و مردمي كه عاشقش بودند بارها آفريد اما با فروتني و جمع آوري كمك در جريان حادثه زلزله بوئين زهرا تبديل به پهلوان شد و با نگرفتن دست آسيب ديده مدويد قهرمان اسطوره شوروي سابق در جريان مسابقات بزرگ جهاني تبديل به جهان پهلوان گرديد حكايت جهان پهلوان قصه ساده اي ندارد خيلي ها اين لفظ را به همگان داده و از ياد برده اند كه جهان پهلوان بودن, چيزي نيست كه در پس نام هر مدال آوري بگذارند حكايت جهان پهلوان داستان زور و بازو و سنگ و فولاد و جام و مدال نيست جهان پهلوان بايد قلب زرين داشته باشد و شجاعت و صداقت و مهرباني و مردمي بودن را يدك بكشد قصه جهان پهلوان را حكيم خردمند فردوسي پارسي برايمان گفت او الگو داده است او از پهلوانان زياد گفته است گيو و گودرز و طوس و بهرام و آرش و … اما جهان پهلوان كسي نيست جز رستم دستان و پور زال همان كه شجاعت و صداقت و عشق را در شاهنامه نشان مي دهد زال جهان پهلواني است كه سيمرغ او را پرورش مي دهد سيمرغ نماد خرد و دانش است همان خردي كه پدر زال ندارد به جرم سپيدي موي فرزند مي خواهد او را طعمه جانوران سازد دومين صفتجهان پهلوان عشق است عشق به ميهن و عشق به مردم و عشق در تمامي جهات انساني كه مي توان براي آن متصور بود قرنها پيش فردوسي از نفرت از تبعيض نژادي سخن مي گويد زال پور پهلوانان و جهان پهلوان ايران عاشق رودابه دختر مهراب كابلي است دختركي زيبا از نژاد ضحاك كه اين مي توان سخت سهمگير باشد اما زال عاشق است نه ز بهر نژادها خللي در ذهن دارد و نه بهر مقام پهلواني حاضر است كه جور منوچهر پادشاه ايران را تحمل كند و عشق پيروز است آري صفت جهان پهلوان دادن عشق بي بهانه است او عاشق خود معشوق و نه نژاد است صفت ديگر جهان پهلوان انصاف است در روزگاري كه ايران باستان ما در پي يافتن پادشاهاي است اين زال است كه كيقباد را در مازندران مي يابد كه كيان پادشاهي دارد چرا زال خود پادشاه نمي شود ؟ زيرا جهان پهلوان است و جهان پهلوان مردي از ديار ميليتاريزم و نظاميگري و زياده خواهي نيست او انصاف دارد پس صفت ديگر جهان پهلوان انصاف است و عدم زياده خواهي و نرفتن به دنبال جاه و مقام و گردن كج كردنها در مقابل زورگويان زمانه … و بعد از زال اين رستم است كه جهان پهلوان است پهلوان مردمي كه هر گاه كيكاووس پادشاه خود كامه ايران سر به ظلم مي خواهد كه بنهد هيچ كس جز رستم را در مقابل خود نمي بيند آري جهان پهلوان مردي است كه لقبش را از مردم و بهر دفاع از آنان مي گيرد و اين گونه است كه رستم مي گريد و به اسفنديار كه زور و بازو و لقب شاهزادگي دارد مي گويد كه راه خرد را پيش نگرفته است اين رستم است كه جهان پهلوان است مردي به غايت عاشق و خردمند و ملي , حكايت هفت خوان را كه مي خواني مي بيني كه او تنها پناهگاهش يزدان است و بعد مهري كه مردم به او دارند و شعقي كه او به ميهن دارد حكايت جهان پهلوان ديگر قصه پورياي ولي است مردي كه جهان پهلوان است و شكست نمي خورد جز در مقابل شادي كه مي تواند در اثر شكست تصنعيش به پور پيرزني دهد آري او عشق مادري به فرزند را بيشتر از عنوان جهان پهلواني دوست دارد چه كسي مي تواند شاعر و پهلوان را يكجا جمع مي كند ؟ جواب به اين سوال آسان است اين عاشق مردي است كه پورياي ولي نام دارد … وامروز حكايت تختي است در روز 17 دي 1346 مردي از ميان ما رفت كه به نقل روزنامه فردوسي در آن روزگار , هجرتش چون غيبت رستم از شاهنامه بود امروز را روز كشف حجاب نيز گفته اند و از اين رو دوست داريم از تختي و حجابي كه دور او وجود داشت سخن گوئيم از مردي كه دردهاي مردم را همواره درد خود دانست اما هنگامي كه درد داشت هيچكس درمانگر كه نه,حتي شنواي دردهايش هم نبود جهان پهلوان مردي كه نمي تواست حتي درد آسيب ديدگي حريف نامدارش را تحمل كند در روزگار پر درد پايان ورزشكاري و تبعيد يش از مكانهاي ورزشي باز پهلوان بود زيرا پهلوان درمانگر است و نه آن كه دردش را فرياد كند تختي پهلوان بود مردي كه حيت حاضر نشد در آگهي ساده تيغ صورت تراشي شركت كند زيرا اهل ريا نبود و دلش نمي خواست كه كسي بهر نام او بخواهد كه ضرر كند تختي همان مردي بود كه در ميدانهاي بزرگ جهاني گردان مي افراشت اما در ميان مردمش همواره سر به زير بود حكايت جمع آوري كمك تختي براي زلزله زدگان بوئين زهرا شنيدني است او سر را به پائين انداخته و در خيابانهاي تهران حركت مي كند و پول جمع مي كند تختي در حجاب بود اين رسم پهلوانان است هيچكس به واقع هيچگاه دردهاي راستين او را نفهميد زيرا او كوه بود و قرار بود كوه بماند و كوه ملتي باشد كه به او تكيه كنند او هيكل و زور كوه پيكرش را به مردم تحميل نكرد زيرا از سلاله زال و رستم و پورياي ولي بود او عاشق بود عشقي كه حكايتها داشت و چون بخش بزرگي از زندگيش در حجاب است امروز بنا به گفته حافظ مي گوئيم تو خود حجاب خودي,از ميان بر خيز تختي حجابش مردانگيش و انسانيتش و جوانمردي و صبرش بود و سر انجام در همان حجاب از ميان ما رفت يادش گرامي باد دوستش داريم تا زماني كه عشق همان عشق باشد

كاش مردانگي دفن نشود در سكوت و بي ريائي

كاش مردانگي دلسوخته بهر دلسوزي نامردمان نشود

كاش مردي ديده شود

كاش مردانگي ديده شود

كاش

سالها است كه از خاطره ها فرار مي كنيم و مي خواهيم باز حكايت ماشين زمان وجود داشته و به گذشته بر گرديم و حس كنيم كه مي توان دو باره تصميم گرفت و بار ديگر ديد و يا شنيد

نگاهي به آدمها مي كنيم و بعد مي گوئيم

اي كاش

جنگ زن و مرد را راه نداخته ايم شايد هم مسكني است كه بگوئيم همه مردها و يا زنها چنين هستند تا قدري از عذاب وجداني كه انتخاب ما را زير سوال مي برد رهائي يابيم اما حكايت چون اثر انگشت است

سالها گذ شت تا انسانها به خصو صیت منحصر به فر دی چو ن اثر انگشت بر سند شاید اگر این و اقعه ر خ نمی داد همچنان مشکلات بی شمار ی در شناختن ” من ” و ” تو ” و ” او ” و ” ما “و” شما ” و ” آنها ” وجود داشت این داستان را از آنجا گفتم که خیلی از ما در گذر ز ند گی این و اقعیت بسیار پیش پا افتاد ه ر ا از یاد می بر یم در ر و ز گار بی ر حم توی کو چه پس کو چه های شلو غ شهر توی این سر عت ر و ز افز و ن بی تو جی ها است که نا گه شانس به در خانه همه ما می زند واند کی تو قف می کنیم و به سو ئی خیر ه می شو یم به آن چشمهای ز یبا می نگر یم و شاید هم متو جه چشمهای زیبا خیر ه شده به ما می شو یم و صبر می کنیم صبری که خیلی از شاعر ان ونو یسند ه ها آن ر ا یک نگاه و یک د م عاشقانه لقب داده اند و لی اثر آن ر ا ابدی می دانند آر ی از لحظه عاشقی حر ف می ز نم به آن چشمها خیر ه می شو یم و به قو ل حافظ

ملامت گو چه داند ز راز عاشق و معشو ق
نبیند چشم نا بینا خصو ص اسرار پنهانی
آر ی این راز آتشین در دل ما شعله می کشد و جهان دگر گو ن می شو د به دنبال یار می ر و یم داستان عشق آغاز می شو د نمی دانم چقدر طو ل می کشد ولی در همان شیر ین لحظه های سو ختن وفر اق است که می دانیم وایمان دار یم معشو ق ما یگانه است آر ی یگانه چو ن اثر انگشت هر کدام از ما که در این جهان خاکی ز ند گی می کنیم
اما امان از درد فر امو شی …………

حالا می خواهم یک بار دیگر بگو یم اگر دیگر بر ق عشق را حس نکر دی اگر آتش غم هجر انت با آب بی تو جهی ها به این عشق خامو ش شد اگر خو استی بگو ئی همه ز نها یک جو ر هستند و یا شما خانم محتر م می خو اهی از یکی بو د ن تمام مر دها سخن بر انی یاد آن لحظه یگانه که آن چشمهای یگانه را دیدی بیافت بی مبالاتی امر و ز ت را کنار بگذار و یاد ت بیافتد که این یار ی که امر وز این گو نه ر نگ پر یده از بی تو جهی ها تو است همان یگانه یار ی است که یگانه بو د ه است دو بار ه به جستجوی یگانه ای بر و که تو را به او ملحق می کند عشق را می گو یم عاشقی از یاد مان نر و د هر و قت که خو استی همه را با یک چو ب بز نی فقط نگاهی به سر انگشتانت بکن آری یار همیشه یگانه است کافی است آن را هر لحظه به خاطر آو ری