صبح دم از خو ب بر می خیز م و از پنجر ه اتاق بیر و ن را می نگر م هو ا ابری است و ز مین هم خیس به نظر می آید در گیر و دار گر فتار یهای صبحگانه هستم که دختر م مر ا به خو د می آو ر د ” بابائی ر وی کو ه بر ف نشسته ” آری آنقدر غرق خو د بو د م که او لین برف را ندیده ام بر ق شادی چشمهای د ختر م مر ا هم به و جد می آو ر د به دنبال شاد مانی انتظار می کشم دو ست دار م همه مر دمان شهر م نیز چو ن من بر ق شادی داشته باشند در طو ل راه با آیلی از ز مستان حر ف می ز نیم هو ا کمی سرد است اما طر او ت ز یبائی دارد انتظار بزر گی دار م اما چهر ه ها همچنان بی تفاو ت از یکدیگر می گذ ر ند در جلوی در مد ر سه به خانم ناظم سلام گر می ! می دهم و می گو یم برفی روی کو هسار مشاهده کر ده ایم اما او می گو ید ” خدای من بچه ها سر ما نخو ر ند ” و بعد مر ا ر ها می کند و شاید هم در ذهن خو یش مرا دیو انه پندارد به سمت رو ز نامه فر و شی می ر و م عده ای فقط جلوی ر و ز نامه ها ایستاده اند و به اخبار سراسر شاد مانی !! با غم می نگر ند و هیچ کس فر صتی به من نمی دهد که ر و ز نامه هایم را بر دار م چو ن دیو ار بتو نی ایستاده است و ر و ز نامه می خو اند و نمی گذار د که من ر و زنامه را که آنها مجانی می خو انند را بخرم با هر ز حمتی آن را بر می دار م و نگاهشان می کنم متو جه نیستند غرق خو د خو اهی شده اند و پیش خو دم می گو یم آنها هم بر ف روی کو ه را دیده اند ؟ سو الم را سخت مضحک می بینم این چهر ها ه به طو ر حتم نه به صو ر ت خو د در آینه نگر یسته و نه به هیچ چیز دیگر می نگر ند غر و ر تنها تصو ر حاکم بر دیدگان آنها است به راه خو د ادامه میدهم اتو مو بیلی بوق می ز ند بی تو جه هستم سالها است که یاد گر فته ام بر ای بوق ز د ن صو ر ت را بر نگر دانم اما این صدای ناهنجار تمامی ندارد سر انجام تسلیم می شو م گو ئی قصد پر سشی دارد آدرسی را می گو ید در خلاف جهت حر کت می کند و قتی به او تو ضیح می دهم سرش را می جنباند و می ر و د انتظار تشکر داشتن چه انتظار بی هو ده ای است او از چه کسی سپاس گو ید او حتی مر ا ندید ر و ز نامه را باز می کنم در یک کادر کو چک4*3 عکس قاتل فراری را چاپ کر ده اند و استمداد نمو ده اند به محض شناسائی به پلیس خبر دهیم خنده ام می گیر د آخر مر دمی که کو ه به آن بزر گی را نمی بینند می تو انندقاتل صاحب عکس را بشناسند ؟و تاز ه اگر شناختند باید چقدر صبر کنند تا پلیس در خد مت مر د می آید که بر ای اعلام تصاد ف ساده به آنها گاهی باید به انداز ه ابدیت انتظار کشید و باز ادامه می دهم چهر ه ها را دم به دم خشن تر می بینم چند بار تنه می خو ر م آبهای جمع شده در خیابان را ماشینی بر ایم هدیه می فر ستد و من همچنان در انتظار دو ست داشتن هستم و آن بر فی که دیده ام و این جمله های پیام کو تاه تلفنم را می خو انم
“هیچ چیز سخت تر از انتظار نیست آن هم انتظار لحظه ای که یک آشنا صدایت کند و به تو بفهماند که دوستت دارد اما هر چقدر که انتظار هم سخت باشد به آن لحظه زیبا می ارزد پس انتظار می کشم تا آن لحظه زیبا نصیبم شود”
راستی این انتظار بر ای عشق تا به کی ادامه ادامه خو اهد داشت؟
