تاخت ز نیم سو ی زندگی

پر سید ز من سو ار دشت شاد مانی و یا باتلاق اندو ه ؟ و شاید هم سر گر دانی و ر ه به سو ی دشت بی خیالی نهادی ؟ خندید م و این گو نه پاسخش گفتم

مهر بان! ز ند گی کنم بی نگاهی به مقصد گاهی در دشت بی خیالی و گاهی در کو هستان اندیشید ن بر هر ذر ه خاکی و قطعه سنگی ز حاد ثه زندگی گاه به خرابه های تلخ اندیشی ر و م و گاه در قصر زیبای خوش بینی به کل هستی سیر می کنم گاه راهی به سو ی در یا بزر گ اندیشی و بیدلی می رو م چند صباحی هم دشت بی خیالی و صحر ا ی چاره اند یشی جنگل سبز ر فاقتها و مر داب تنهائی و در یای عاشقی است که همره من هستند گاه به آسمان غفلت رو م جائی که هیچ کس نمی تو اند مرا یابد و مو ها را در نو ازش باد خیال رها سازم چند گاهی هم در مر داب ریز بینی و کو ته اندیشی دست و پا ز نم دلم گاهی آنچنان به آسمان خیال آسو ده میل پر و از دار د و هراز گاهی در زیر ز مین بد بینی و بد عاقبتی گو شه گیر ی می کنم و لی هر چه که زیستن را تجر به می کنم می اندیشم که ز ند گی را زیستن باید ز ند گی را یاد باید گر فت و چگو نه زیستن را باید آمو خت حتی چگو نه مر د ن هم ز آن گو نه در سهائی است که نباید زآن غافل شد آنچه که باید از یاد نبر د این است که مر گ ر و زی به سر اغمان می آید پس چه خو ش اندیشی است که ما به دنبال ز ند گی ر و یم زند گی که زند گی است تنها با عشق و ر زید ن بی تو قع زیرا گنبد د کبو د با مهر در و ن و یا سیاه آسمان با ستار گان نامحدو د نیاندیشم جز به آن که زیستن را ز ند گی باید  معنی کر د باید بر دیو ار های کاهگلی شهر که از بی مهر ی خشک شده اند آبی زمهرورزی پاشیم بو ی طراو ت و خاک را دو بار ه تجر به کنیم وحس لمس چمن را دو بار ه ز نده کر د گر مای خو ر شید در یک رو ز زمستانی را بار دیگر تجر به کر د صدای خش خش بر گهای پاییز ی را بار دیگر شنید خنکای آب رو د خانه را بر رو ی پاهای بر هنه تجر به کر د چشمها را بست خر و ش امو اج در یا ها را شنید تصو یر بو سه بر لبهای یار را بار ها به یاد آو ر د بو ی عطر ش را مز مز ه کر د و بر رهگذ ر انی که در چشمهای او خیر ه می شو ند حساد ت و ر زید و فر یاد عشق سر داد سوار بر اسب سر کشی نشینیم و روبه سوی زند گی تاخت ز نیم