گوئی در حال و هو ای او هستم و نمی تو انم از او بگریز م که گریز را نمی خو اهم از ترسید ن و گر یختن بی زار شد م رو ی به ترانه های بانو می آور م و می خو انم

……بدی های من چه هستند

جزشرم و عجز خو بی های من از بیان کردن.

جز ناله های اسارت خوبی های من در این دنیا که تا چشم کار می کند دیو ار است و دیو ار است

وجیر ه بندی آفتاب

وقحطی فرصت است

وترس است

و خفگی است

و حقارت است….

…………………….

و من می گو یم

ای بانو !عجز از گفتن خو بی را بدی دانستی اما مهر بان من عجز از خو د خو بی کر دن را چه می تو ان بیان کرد؟ از اسارت در دیو ار های ترس و خفگی و حقارت .. گفتی

و من از زندان دهشتناکی یاد می کند که هیچ چشمی نمی تو اند میله ها و دیو ار ها ی آن را شمر د از جیره بندی آفتاب نگو یم از مرگ مهر گو یم از  گدائی بر ای اندکی فر صت بر ای عشق و رزیدن زعشق گفتن ز عشق شنید ن و در عشق مر دن گویم

زگو دال مخو ف ترسی گو یم که ریسمان هیچ تهمتنی نتو اند ما را زآن بر و ن آرد از ترس رستم و نا امیدی منیژه  و از حقارت بیژن  گفتم از خفگی صداهائی که گو ید عاشق مر د مکهای شیرین  هامعشوقی  بو د و  هست و خو اهد بو د که همو اره تر دید زعشق و عاشقی را هدیه به فرهادها کرد و…………..

اما چو ن تو نمی تو انم تحمل کنم که عاشق نبو د و عاشق نشد و عاشق نماندو با تو این تر نم زیبایت را زمزمه می کنم

بگذار تا به طعنه گویند مردمان

در گو ش هم حکایت عشق مدام ما