دستهایم همچنان می نگار ید نقش غم عشق مر ا
تا بد انم که هنو ز در طاقچه دل من امید است
عکس جاو دانه تر ا که در خاطر ات همو ار ه تاز ه هر ر و ز و ر شب می نگر م دیشبی در د ست گر فتم و نگر یستم در همان لباس ار غو انی پر عشق که لبخندی به و سعت عشق می ز د باو ر نمی کنم تا این حد بر ایم نز دیکی ای دو ر تر ین دو ر اما کدام دو ر مسافتی را بر ای عشق می تو ان تصو ر کر د ؟کدام پنجر ه می تو اند پر ند ه خیال مر ا مانع باشد ؟ کدام در ی است که بتو اند تصو ر ات مر ا ره به اند ر و ن ند هد ؟ و من باز تر ا تصو ر کر د م ” د ختری که در قاب پنجر ه “
چو ن آن ر و ز گار اسار ت بار دگر که مر ا و تر ا به گمان فر امو شی از یکدگر دو ر می کر د ند اما ” د ختر ی در قاب پنجر ه ” من هر گز از خانه قلب من بیر و ن نر فت آری دیشب بی اجاز ه به باغچه خانه تو آمد م شاپر ک ز یبا و تو باز آنجا بو دی با همان چشمها ئی که سحرش مر ا دیو انه می کر د همان چشمها اما غمگین تر و شاید جغد شو م تنهائی است که این گو نه غم را نه مهمان که صاحبخانه چشمهای تو کر ده است ؟ شاید هم تو همات و تر سهائی که هر د م بر تو نهیب می ز نندو این گو نه چشمهایت ر ا هم د م غم کر ده است می دانم من نیز چو ن تو با آنان هم خانه گشته ام اما باز آمد م و تو ر ا دید م شاپر ک مغمو م را دید م و چه سخت بو د بر ایم که فکر می کنم ناخدا هستم که از هیچ طوفانی نمی هر اسم اما از نز دیک که دو ر می خو انندش تر ا نظار ه کر د م شاپر ک لبخند ر ا در کدامین جایگه جای گذ اشتی ؟ یاد ت هست می گفت همو اره می تو انم لبخند ر ا مهمان لبهایت کنم ؟ و تو نا گهان دو ر شدی و دو ر و دو ر تر تا جائی که به د نیای فانتزی و اقعیت باز گشتم و باز به قلم و کاغذ پناه بر د م و باز دستهایم سبز شد و باز بر ای تو تنها بر ای تو می نگار م می دانم د ستهایم مر ا تنها نخو اهند گذ اشت می دانم می دانم ………..
