امرو ز صبح او ر ا دیدم با چشمهای مهر بان گفت
پسر م پیر شی من ر ا از خیابان ر د می کنی ؟
چاد ر ش را گر فتم و به همر اه قد مهای لر ز ان او را ه افتاد م و با چشمها و د ستهای ملتمسانه از ر انند گان خو استم که اجاز ه د هند که ما از خط کشی عابر پیاد ه عبو ر کنیم !!
و قتی که به آن سو ی خیابان ر سید یم پیر ز ن مهر بان آب نباتی از همان آب نباتهای مخصوص ماد ر بزر گها ر ا از کیفش در آو ر د و با چشمهای مهر بانش گفت
الهی خیر از جوونیت ببینی
چشمهایم ر ا بد جو ر ی شبنمی کر د او مر ا یاد ” خانم ” اند اخت …
خانم ماد ر بزر گ مهر بانم که تمام سالهای کو د کی و نو جو انی و جو انی ر ا به او عشق و ر ز ید م و د ر کتابهایم همو ار ه شخصیتی به یاد او آفر ید م او همان مهر بانی بو د که مر ا بخاطر مو های رو شن و طلائی دو ر ان کو د کیم ” طلا” می خو اند ر و ز ها و ماهها و سالها است که د لم بر ایش تنگ شده است ر و ز دو م نو ر و ز سال 1372 او پس از یک بیماری سخت به دیار فر شتگان شتافت عجیب بو د دنیای ما یک فر شته ر ا از دست داد و او به دنیای پر از فر شته و اقعی نه فر شته های قلابی د یار ما ر فت عطر حضو ر او را بخاطر می آو ر م با آن بوی عطری که همو ار ه او می د اشت عطر مهر بانی با آن انگشتر فیر و ز ه ای که بر انگشتهای چر و کیده اش بو د با آن گر د نبند عقیقی بر گر د ن می آو یخت و با آن چشمهای مهر بانی که مر ا امر و ز سخت د لتنگشان کر د ه است خانم ز نی مهر بان و جاو دان پر مهر بو د چقدر د لم می خو است آیلی را می دید آیلی او ر ا خو ب می شناسد بار ها از خانم با آیلی صحبت کر د م و همو ار ه و قتی در هنگام گفتگو یمان چشمهای شبنمی مر ا می بیند می گو ید
بابائی کاشکی ماد ر بزر گت ز ند ه بو د
آر ز وی محالی است اما خانم بر ایم همیشه ز ند ه است ز یرا عشق ز ند ه است او ساز عشق ر ا بر ایم نو اخت و از این ر و است که هیچگاه از من دو ر نشده است به قو ل حافظ
حافظ که ساز مجلس عشاق ساز کر د
خالی مباد عر صه آن بزمگاه از او
دلم خیلی تنگه خانم هست اما عشقش هیچگاه مر ا ر ها نخو اهد کر د این ر ا می دانم شاید آن پیر ز ن مهر بان صبح امر و ز هم هنگامی که چشمهای شبنمی مر ا خیر ه به خو یشتن دید یاد نو ه ای افتاد که به او عشق می و ر زد
”خانم” خیلی دو ست دارم
